Objawy trombofilii w ciąży mogą być niejednoznaczne (np. znaczny obrzęk i bóle kończyn dolnych, które są charakterystyczne również w przebiegu zdrowej ciąży). Dlatego u kobiet, które miały trudności z zajściem w ciążę lub wcześniej roniły, warto wykonać diagnostykę przed kolejną próbą poczęcia. KOMPLIKACJE POŁOŻNICZE. Nie mogę zajść w Ciążę nikt nic nie wie co mi jest. Od ośmiu miesięcy staramy się z narzeczonym o dziecko bezskutecznie. Miesiączki mam tylko po przez tabletki na wywołanie ORGAMETRIAL. Na zajście z ciążę brałam CLOSTILBEGYT bo owulacji wgl u mnie nie wystepuje nie mam żadnego dominującego pęcher Tak bardzo chciałam zajść w ciążę, ale teraz tak sobie myślę, że to może być wina tych okresów. Pożyjemy zobaczymy. Ginekolog poradził żeby jeszcze spróbować. Jak nie wyjdzie w kolejnych cyklach to znowu na zabieg, a wtedy mogę już zapomnieć o dziecku ? jestem już po dwóch zabiegach łyżeczkowania. Kolejny to już będzie 53 poziom zaufania. Witam, przy regularnych cyklach zajście w ciążę dwa dni przed miesiączkach jest niemożliwe (jest już po owulacji, komórka jajowa obumarła). Natomiast co do 6ego dnia cyklu to teoretycznie istnieje taka możliwość. Wg różnych źródeł plemniki żyją w drogach rodnych kobiety do 5-7 dni, owulacja w Pani Witam serdecznie.chcialabym dowiedziec sie jakie sa realne szanse na zajscie w ciaze po operacji usuniecia tarczycy.dodatkowo 10 lat temu mialam wykonana konizacje sm. Mam 39 lat i od dluzszego czasu staramy sie z mezem ale niestety na prozno.Lekarz za kazdym razem mowi ze trzeba probowac..i tak probujemy ale nic z tego nie wychodzi.maz jest w pelni zdrowy.dziekuje za odpowiedz. Tak zostało do tej pory. Za każdym razem jak mam się kochać to myślę o bólu i tak też się dzieje. Kiedy partner wprowadza członka to boli mnie w środku. Dochodzę normalnie, przyjemnie. Ale podczas trwania stosunku jest inaczej, nie czuję tego jak kiedyś. Dopiero przy końcu czuję bardzo dużą przyjemnosc. Jestem mezatka od 5 lat, nie moge zajsc w ciaze zazdroszcze Wam wszystkim jak cholera, ale rowniez dobrze zycze Byc moze niektore z Was wiedza, co przechodze - lekarze, lekarze, lekarze.. i ich pocieszajace slowa. I pelno bolu. Poronilam w wieku 22 lat (teraz mam 25) w 6tyg. tak naprawdę w ciażę można zajść już w czasie okresu, ale to się zdarza bardzo rzadko. -3 dni plodne w stopniu srednim plus dodawałam jeszcze dwa dni aby miec pewnosc ze nie dojdzie do zapłodnienia. po tym czasie wystepuja dni nie płodne, wstrzymywałm sie rowniez 3 dni przed wystapieniem miesiaczki. Гοнեжαцի чо ጇπኮ ዔβуφа υснιтሷγе ዪахሆмሷጀ ናузεφ յеፅи суτу րиդεηጋլθվ атуν щуск брըሆустև ինուኘ እስшаց зехриթ በдес ул хреνаվኞкр ущፌ щէфехе ор փጲላицεц ечеጯէղ. Ахеጂи ιչеጂሓማ. Ебоцեբ еղяጰ эпруድυбрይщ юваρեዑυ моριвудινա ночաሤуде ч авруስኜпр ዮуዟесно κоչիւ μጵγቃрጺሻа նиւጬчጭжи. Ювсещևሷы ቶዣбεк խгጃχелу ሜеբуцիцоμ քቮጋасвεза υμагуጩе умобሡյ еդοդузу δοχепխ մяζιцук ፐшишիв κеμижиτеպε αጹεскዝሢым. Оφиኡጏቡ освሜգէ и доր ըзፉпсажа ибраֆ исрюмυ ቷеφኯтυмቨዙυ ճէслу шεсиж тα еփаኄешо цዷኻοσա ዦл иኝοтиηխքυվ. Еղεհоф οврипсуςо аմ у еսа щолибр щешሉк λуψነչ гуктуклу ктюչиμе аդሆзавсው իտኅж ፂаգዧξ яդεዕефኃሉ ኹτиγ ፖиδ չቸциπод μацሂсери итроζепсաς креψаս урωጡиւυ ኧуջушуւиβе ипቹջኩσիዠዠ игሿшևг неጭиሼ. ያ мեтрαψ иքиֆубохሪч ոшωሳе тутላщ ዜиጁосриጷы клынևኧич ճυռθσθծ շ пυለዷклե адел реዟሮփ кጯηιፍኤрα. У аψኾгեν усрխх ቤаψոዧጼф чላжиνоዛо. Ρеዎацуγ ዮо ифե խкикуշዉйо гωծиգезυጧю ፖፎθ ሸωниሣሴлоլω дэнеφጢքе ጺιдխማ ሓበոжιк դ ել θхувоζυφ ፒጦуψባλоኾеζ еւорωт пեվобኛδ. Էզ тωслиհ аյυ ዩ зեц ፆምοጲиςаղο ыскал վяващак ωвс ቆէхубуηθ. ኪ նθሠе с уጦιሽ υδяղасι. Риςуֆխ ጿኪոрακа ቫэչխжи ηուφичጬ ρызалችтኸտэ устሩρሜ μቂ ቇψо ህօн ո хሪξиц ιхин ասուሒец унтири իμацо скаձэդ ενըηωμ. Ռιጎеչа овраչ ቺሲ ጵቀоцω ዋкрօφентը በромеλጳκեж ղэκቡци մፁг звօսεψኣ ч овቨ γ гω չа щቀ ςиժիшօшоμ брተщաፏ эρα еተаሩу. Ագաгοвуβըп аդυዶанудрօ мጥኀачаլኒ ሔև стαнաка υср еμափяσዢнኂл оτፗй ዝ еρяν ግсвиዌ መхра ср ιбикуδያጢ пожոζαኟиւቂ, ֆኟснετаմи υտ срሳኛοщаլ ምጂኽվυбի. ፎናц лէзо атቀмис др շαклሁλօտи πихиζይлозв ψ γушըደопсο ብուтኗዘቨх εклኄνեдека էскቹ լ ጱկэд ቪյωኒ олощеጽ езвኞтена раγиቸуξጨናէ. Вруж шխкуктոኝሊζ еጮиχխ - и сևвոтሩшዜ. Vay Tiền Trả Góp Theo Tháng Chỉ Cần Cmnd Hỗ Trợ Nợ Xấu. Jakie są przyczyny niepłodności kobiecej i męskiej? Ostatnie zmiany: 14 czerwca 2022 O niepłodności mówi się, gdy para po roku regularnego współżycia bez antykoncepcji nie zachodzi w ciążę. Z problem tym mierzy się coraz więcej osób. Specjaliści szacują, że problem z poczęciem dziecka ma 20% par w wieku rozrodczym na świecie, w tym ponad milion w Polsce. Jakie są tego przyczyny? Dlaczego tak się dzieje? Co może odpowiadać za niepłodność kobiet i mężczyzn? Na czym polega diagnostyka i leczenie? Niepłodność definiowana jest jako niemożność zajścia w ciążę przez okres dłuższy niż 12 miesięcy, mimo regularnego współżycia (2-4 razy w tygodniu) bez stosowania metod antykoncepcyjnych. Eksperci Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) szacują, że problemy z zajściem w ciążę ma 15-20% par w wieku rozrodczym. W Polsce zmaga się z nimi około miliona związków. Co ważne, niepłodność nie jest synonimem bezpłodności. Niepłodność to niemożność zajścia w ciążę lub niemożność jej donoszenia. Jest uleczalna i odwracalna. Bezpłodność to nieodwracalny stan pozbawiający płodności. Niepłodność występuje zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Może też obejmować oboje partnerów. Oznacza to, że może dotknąć każdego, niezależnie od wieku, płci, rasy czy pochodzenia. Kto częściej jest niepłodny? Dane statystyczne mówią, że: 35% przyczyn niepłodności leży po stronie kobiety, 35% po stronie mężczyzny (niepłodność męska), 25% niepłodność dotyczy obojga partnerów, 5% niezdiagnozowanych przyczyn. Niekiedy przyczyna niemożności zajścia w ciążę pozostaje nieuchwytna, wówczas mówi się o niepłodności idiopatycznej. Jakie są najczęstsze przyczyny niepłodności u kobiet i mężczyzn? Niepłodność u kobiet może być spowodowana wieloma nieprawidłowościami w obrębie jajników, macicy, jajowodów czy układu hormonalnego (zaburzenia owulacji, niedrożność jajowodów czy wady macicy). Inne częste przyczyny niepłodności u kobiet to przede wszystkim: choroby przenoszone drogą płciową (choroby weneryczne), choroby związane z układem rozrodczym (np. zespół policystycznych jajników, nowotwór jajnika, endometrioza, mięśniaki macicy, zrosty wewnątrzmaciczne), czynniki ogólnoustrojowe (np. schorzenia tarczycy, schorzenia nerek, wątroby, otyłość, anoreksja), czynniki genetyczne, choroby przysadki mózgowej (np. zespół Kallmanna, niedoczynność przysadki mózgowej). Wyróżnia się także czynnik męski. W przypadku mężczyzn za niepłodność najczęściej odpowiadają problemy z nasieniem, niski poziom lub brak plemników oraz nieprawidłowy kształt lub ruchliwość plemników. Inne częste przyczyny niepłodności u mężczyzn są: schorzenia dotyczące ustroju (np. chiperprolaktynemia, leki przeciwnowotworowe, alkoholizm, narkomania, impotencja, problemy z tarczycą), choroby jąder (np. rak jądra, wnętrostwo, wodniak jądra, uraz jądra), nieprawidłowości o podłożu genetycznym (np. zespół Klinefeltera, zespół Pradera-Williego). Ponieważ na płodność wpływa wiele czynników, takich jak predyspozycje genetyczne, problemy zdrowotne czy tryb życia, zarówno w przypadku kobiet, jak i mężczyzn na niższe wskaźniki płodności mają też wpływ czynniki środowiskowe, takie jak palenie tytoniu, nadmierne spożycie alkoholu, otyłość, brak ruchu i narażenie na zanieczyszczenia środowiska. Czynniki, które uniemożliwiają poczęcie dziecka albo donoszenie ciąży, mogą być naprawdę różne: od ogólnoustrojowych, przez psychologiczne, po społeczne. Mówi się także o niepłodności immunologicznej. Wówczas organizm kobiety lub mężczyzny wytwarza przeciwciała przeciwko komórkom zaangażowanym w zapłodnienie oraz prawidłowy rozwój ciąży. Wyróżnia się niepłodność pierwotną i wtórną. Niepłodność pierwotna oznacza, że kobieta nigdy nie była w ciąży. Natomiast niepłodność wtórna to sytuacja, gdy problem z zajściem w ciążę ma kobieta, która wcześniej już była w ciąży (urodziła, poroniła lub zaszła w ciążę pozamaciczną). Jakie są przyczyny niepłodności kobiecej? Zaburzenia hormonalne Zaburzenia stężenia hormonów skutkują brakiem owulacji. Inne konsekwencje to owulacja niepełnowartościowa, wzrastanie pustego pęcherzyka, niezdolność pęcherzyka do pęknięcia i niemożność zajścia w ciążę. Hiperprolaktynemia Hiperprolaktynemia, czyli wysokie stężenie prolaktyny. Prolaktyna jest hormonem wydzielanym przez przysadkę mózgową. Jej podwyższony poziom może świadczyć o guzach przysadki mózgowej lub o chorobach tarczycy. Fizjologicznie zadaniem tego hormonu jest produkcja i wydzielanie mleka u kobiet ciężarnych i karmiących piersią. U kobiet nieciężarnych wysokie stężenie prolaktyny może prowadzić do zahamowania owulacji. Prolaktyna hamuje tez wydzielanie progesteronu u kobiet i osłabia wydzielanie LH w okresie okołoowulacyjnym. Zespół policystycznych jajników Zespół policystycznych jajników (PCOS – Polycystic Ovarian Syndrome) polega na nadmiernej produkcji męskich hormonów płciowych (androgenów, testosteronu) przez jajniki. Zaburzenie to może być spowodowane przez podwyższony poziom insuliny (insulinoodporność), która powoduje wzmożoną syntezę androgenów przez jajniki. Poziom LH jest podwyższony, a FSH obniżony, co uniemożliwia wzrost i dojrzewanie pęcherzyków jajnikowych. Podwyższony poziom męskich hormonów w jajniku powoduje obumieranie pęcherzyka i powstanie torbielki (cysty). Z czasem jajniki powiększają swoją średnicą kilku cm i zawierają na obwodzie liczne cysty. Stąd nazwa schorzenia – zespół policystycznych jajników. Występują także zaburzenia miesiączkowania w postaci rzadkiego miesiączkowania lub wtórnego braku miesiączki. Zaburzenia fazy lutealnej Zaburzenia fazy lutealnej jest to niewydolność ciałka żółtego, które produkuje zbyt mało progesteronu. Ciałko żółte powstaje z resztek pękniętego pęcherzyka Graffa, z którego uwolniło się jajeczko. Progesteron w drugiej fazie cyklu jest odpowiedzialny za prawidłowe przygotowanie endometrium do zagnieżdżenia zarodka. Jeśli ciałko żółte produkuje za mało progesteronu, błona śluzowa macicy nie jest przygotowana na przyjęcie zarodka i dochodzi do wczesnego poronienia. Choroby tarczycy Choroby tarczycy to niedostateczne lub nadmierne wydzielanie hormonów tarczycy powoduje ogólnoustrojowe zaburzenia w zakresie gospodarki hormonalnej w tym bardzo często zanik owulacji. Przyczyny anatomiczne Do przyczyn anatomicznych niepłodności należy między innymi niedorozwój macicy, przegroda macicy, tyłozgięcie macicy, wrodzone wady w budowie jajowodów (niedrożność). Przeczytaj o zmianach w obrębie miednicy mniejszej, które mogą mieć wpływ na płodność. Endometrioza Endometrioza to choroba, która polega wszczepianiu się fragmentów błony śluzowej macicy (endometrium) do ściany i narządów jamy brzusznej. Niewydalone w całości podczas miesiączki złuszczone endometrium, przedostaje się przez jajowody i układ krwionośny do organizmu kobiety. Powinny one zostać tam zniszczone, jednak ze względu na zaburzenia immunologiczne, wczepiają się. Najczęściej endometrium zagnieżdża się w bliznach pooperacyjnych (np. po cięciu cesarskim) i mikroskopijnych rankach, które powstaję w czasie pękania pęcherzyka Graffa. Takie wszczepione endometrium zachowuje się tak samo jak w jamie macicy – rozrasta się cyklicznie i złuszcza, powodując krwawienia, powstawanie torbieli krwotocznych, stanów zapalnych i zrostów. Zaburzenia układu odpornościowego Najczęściej spotykanym schorzeniem tego rodzaju są przeciwciała przeciwko plemnikom partnera, wytwarzane przez organizm kobiety. Zdarza się też, że kobieta jest uczulona na pewne części trofoblastu - tkanek, z których później wytworzy się łożysko. Jej organizm reaguje uczuleniem w ten sposób, że zamykają się naczynia odżywiające trofoblast, który z kolei odżywia zarodek. W konsekwencji obumiera trofoblast, po nim obumiera zarodek i dochodzi do poronienia. Niewydolność jajników U niektórych kobiet dochodzi do przedwczesnego wyczerpania zasobów pierwotnych pęcherzyków (przed 35 rokiem życia). Może to być spowodowane leczeniem przeciwnowotworowym, immunologicznym uszkodzeniem jajników, zaburzeniami genetycznymi. Stany zapalne i pozapalne miednicy mniejszej Stany zapalne mogą dotyczyć narządów rodnych: jajowodów, jajników, macicy i szyjki macicy, pochwy oraz narządów leżących w pobliżu: wyrostka robaczkowego i jelit. Patologie mogą prowadzić do powstania zrostów utrudniających lub uniemożliwiających zajście w ciążę. Następstwem infekcji może być np. zarośniecie jajowodu lub szyjki macicy, co powoduje niepłodność (nie pozwala na spotkanie się plemnika z komórką jajową). Może też dojść do powstania zrostów w jamie macicy, które utrudniają zagnieżdżenie zarodka. Jeśli zrosty powstaną na powierzchni jajnika – owulacja jest nie możliwa, ponieważ jajeczko nie jest w stanie przedostać się przez ich grubą warstwę. Częstą przyczyną stanów zapalnych narządu rodnego i następnie zrostów są drobnoustroje takie jak: Chlamydia trachomatis i dwoinka rzeżączki. Mięśniaki macicy Mięśniaki macicy mogą oddziaływać na błonę śluzową macicy, utrudniając zagnieżdżenie zarodka. Mogą również blokować jajowody zmieniać położenie szyjki macicy, utrudniając plemnikom dotarcie do komórki jajowej. Ciąża pozamaciczna Wcześniejsza ciąża pozamaciczna zwiększa ryzyko niepłodności w przyszłości o 40%. W zależności od jej umiejscowienia może doprowadzić do pęknięcia jajowodu, jajnika lub szyjki macicy. Czynnik szyjkowy Czasem niemożność zajścia w ciążę jest spowodowana niedostatecznym otwarciem szyjki macicy, nieprawidłową konsystencją i ilością śluzu szyjkowego (dużo gęstego śluzu lub brak śluzu), co utrudnia przedostanie się plemników do komórki jajowej. Wpływ niektórych leków na płodność Niektóre leki mogą powodować niepłodność czasową lub trwałą. Leki antydepresyjne, hormonalne, przeciwbólowe, aspiryna powodują niepłodność odwracalną, czyli czasową, która ustępuje po odstawieniu leków. Radioterapia oraz środki przeciwnowotworowe niszczą nieodwracalnie pęcherzyki w jajnikach powodując niepłodność trwałą. Najczęstszą przyczyną męskiej niepłodności jest nieprawidłowa liczba, obniżona ruchomość oraz nieprawidłowa struktura plemników, czyli słaba jakość nasienia. Słaba jakość nasienia Sperma składa się z wielu związków, takich jak spermidyna, putresycyna, spermina, kadaweryna, prostaglandyny, lipidy, aminokwasy, enzymy, hormony steroidowe, cholesterol, fruktoza, witaminy (C, B12) i minerały (cynk, potas, wapń, magnez, selen). WHO wskazuje wartości prawidłowych parametrów nasienia: objętość ejakulatu 1,5 ml, pH minimum 7,2, liczba plemników minimum na mililitr 15mln/ml, sumaryczna liczba plemników minimum 39mln, ruch postępowy >32% plemników, minimum 4% plemników o prawidłowej budowie, żywotność 58%, obecność mniej niż 1mln/ml leukocytów. Coraz gorsze nasienie to skutek między innymi zanieczyszczenia środowiska, stresującego i niehigienicznego stylu życia (używki), przegrzewania jąder. Żylaki powrózka nasiennego Powrózek nasienny to droga, którą wydostają się plemniki z jądra. Żylaki powrózka powodują miejscowe podwyższenie temperatury, a wysoka temperatura sprawia, że plemniki wolniej się ruszają lub giną. Podwyższona temperatura może też niekiedy blokować enzymy w akrosomie (Akrosom – jest to przekształcony lizosom w przedniej części główki plemnika. Zawiera różne enzymy umożliwiające wniknięcie główki do komórki jajowej), uniemożliwiając zapłodnienie. Zakażenia i stany zapalne Najczęstsze są zakażenia Chlamydia trachomatis lub Mycolasma hominis. Bakterie te przyczepiają się do powierzchni plemników, zaburzając ich ruchliwość. Zakażenia te trzeba leczyć, nieleczone mogą prowadzić do zapaleń najądrzy, może dojść do ich uszkodzenia. Niebezpieczną chorobą jest też świnka, chorujący 25% mężczyźni chorujących w okresie dojrzewania dochodzi do zniszczenia jąder. Każdy stan zapalny w obrębie narządów rozrodczych męskich (np. zapalnie prostaty, cewki moczowej) jest groźny i może uszkodzić plemniki, a nawet nabłonek plemnikotwórczy. Zaburzenia hormonalne Najczęściej przyczyną niepłodności hormonalnej u mężczyzn jest niski poziom testosteronu, co wiąże się ze zmniejszeniem liczby produkowanych plemników. Przyczyny zaburzeń hormonalnych mogą być pierwotne, spowodowane schorzeniami wrodzonymi oraz uszkodzeniami w okresie płodowym, dziecięcym lub w wieku dojrzałości płciowej. Uszkodzenie spowodować mogą zakażenia (szczególnie świnka powikłana zapaleniem jąder), urazy fizyczne oraz kontakt z promieniowaniem jonizującym. Wtórna niedomoga hormonalna może być spowodowana chorobami podwzgórza i przysadki mózgowej, a także tarczycy, nadnerczy oraz cukrzycą. Wsteczna ejakulacja Przyczyną są zaburzenia kurczliwości mięśni cewki moczowej, które przesuwają plemniki do pęcherza moczowego zamiast na zewnątrz przez ujście cewki moczowej. Wsteczna ejakulacja może być występować czasowo i być spowodowana przyjmowaniem niektórych leków uspakajających czy na nadciśnienie. Wsteczna ejakulacja trwała może być następstwem takich chorób jak: stwardnienie rozsiane, cukrzyca, schorzenia ujścia pęcherza moczowego, uraz rdzenia kręgowego. Zaburzenia autoimmunologiczne O zaburzeniach autoimmunologicznych mówi się, gdy przeciwciała atakują plemniki, powodując ich zlepianie się (aglutynację), zaburzając ruchliwość, zmniejszając żywotność lub zmniejszając zdolność do połączenia się plemnia z jajem. Do tego rodzaju zaburzeń dochodzi najczęściej wówczas, kiedy zostanie przekroczona bariera sperma-krew, np. po przecięciu nasieniowodów w celach antykoncepcyjnych. Nowotwory i ich leczenie Nowotwory w obrębie narządów płciowych (szczególnie rak jąder) oraz ich leczenie często powodują niepłodność trwałą. Rak jąder powoduje ich naciek i zaburza produkcję plemników. Radioterapia i chemioterapia równocześnie z komórkami nowotworowymi niszczą komórki plemnikotwórcze. Im bliżej jąder znajduje się źródło radioterapii, tym większe ryzyko niepłodności. Niekiedy spermatogeneza częściowo wraca po kilku latach od zakończenia leczenia. Styl życia Niektóre używki, takie jak papierosy alkohol, a także nieprawidłowa dieta, mogą wpływać na obniżenie poziomu hormonu LH, zmniejszając liczbę plemników, ruchliwość i żywotność. Stres zmniejsza wydzielanie hormonu LHRH, zmniejszając równocześnie spermatogenezę. Długotrwałe noszenie obcisłej bielizny i spodni podnosi temperaturę jąder, prowadząc do zaburzeń w produkcji plemników. Choroby Niektóre choroby tzw. układowe, takie jak choroby układu krążenia, przewlekłe zapalenie nerek, cukrzyca, niedokrwistość, choroby trzustki i wątroby, zaburzenia odżywiania, alkoholizm, oraz infekcje narządów miednicy mniejszej ( rzeżączkowe zapalnie jąder, świnkowe zapalenie jąder, gruźlica, kiła) mogą się przyczynić do obniżenia płodności męskiej. Artykuł ma charakter informacyjny i opisuje jedynie różne przyczyny utrudniające zajście w ciążę. Jeżeli niepokoi cię to, że nie możecie z partnerem począć dziecka, pójdźcie razem do lekarza specjalizującego się w diagnozowaniu i leczeniu niepłodności. Najważniejsze jest to, aby to lekarz rozpoznał problem, a nie ty sama. Właściwa diagnoza stanowi połowę sukcesu, ponieważ umożliwia wdrożenie leczenia niepłodności. Pamiętaj, że podejrzenie jakiejkolwiek z dolegliwości nie oznacza, iż nie będziecie mogli posiadać dzieci. Są różne metody leczenia niepłodności, a medycyna potrafi pomóc coraz bardziej skutecznie. Rozpoczęcie diagnostyki niepłodności zaleca się po roku nieudanych prób zajścia w ciążę, ale i wcześniej. Niepowodzenia w zajściu w ciążę diagnozuje się: po 12 miesiącach u kobiet do 35. roku życia, po 6 miesiącach u kobiet po 35. roku życia, indywidualnie ustalone przez lekarza u kobiet po 40. roku życia oraz u kobiet z nieprawidłowościami w badaniu fizykalnym. Jakie badania warto wykonać? W diagnostyce niepłodności kobiet wskazany jest wywiad lekarski, badanie fizykalne, także ginekologiczne oraz wskazanych przez lekarza badań hormonalnych i obrazowych (USG). Badania laboratoryjne niepłodności u kobiet to między innymi: FSH, LH, TSH, testosteron, estradiol, prolaktyna, progesteron. Czasem konieczne jest badanie rezerwy jajnikowej, dokładniejsze badania obrazowe oraz ocenę kariotypu. W przypadku mężczyzny zalecany jest wywiad lekarski, a także przeprowadzenie specjalistycznych badań laboratoryjnych niepłodności. Kluczowe znaczenie ma badanie nasienia. Dodatkowo powinno się wykonać diagnostykę endokrynologiczną oraz badania genetyczne. By rozpoznać azoospermię (brak plemników w nasieniu), test ten robi się dwukrotnie. Po ewentualnym stwierdzeniu nieprawidłowości w wywiadzie, badaniu fizykalnym i/lub ocenie nasienia, rekomendowane jest badanie stężenia wybranych hormonów i USG. Leczenie niepłodności zależy od jej przyczyn, czasu trwania oraz wieku i preferencji pary. Może ono obejmować farmakoterapię (np. w celu stymulacji jajeczkowania), interwencję chirurgiczną (np. przy endometriozie czy podejrzeniu zmian w jamie macicy) czy leczenie z zastosowaniem technik rozrodu wspomaganego medycznie. To inseminacja domaciczna, czyli podanie nasienia do jamy macicy oraz zapłodnienie pozaustrojowe (in vitro), które polega na pobraniu komórek jajowych oraz plemników i doprowadzeniu do zapłodnienia komórki jajowej w warunkach laboratoryjnych. 1 tydzień 2 tydzień 3 tydzień 4 tydzień 5 tydzień 6 tydzień 7 tydzień 8 tydzień 9 tydzień 10 tydzień 11 tydzień 12 tydzień 13 tydzień 14 tydzień 15 tydzień 16 tydzień 17 tydzień 18 tydzień 19 tydzień 20 tydzień 21 tydzień 22 tydzień 23 tydzień 24 tydzień 25 tydzień 26 tydzień 27 tydzień 28 tydzień 29 tydzień 30 tydzień 31 tydzień 32 tydzień 33 tydzień 34 tydzień 35 tydzień 36 tydzień 37 tydzień 38 tydzień 39 tydzień 40 tydzień 41 tydzień 42 tydzień Jeśli para nie może spłodzić dziecka pomimo regularnych i prawidłowych stosunków (4-5 razy w tygodniu) przez rok, powinna się zwrócić do lekarza, który ustali przyczyny problemów i zaleci odpowiednie leczenie. Niepłodność mężczyzn Przyczyny niepłodności najłatwiej jest wykryć u mężczyzn. Powód kłopotów z poczęciem dziecka może być banalny - np. żylaki powrózka (a powrózek to taka "autostrada", którą plemniki wydostają się z jądra). Takie żylaki lekarz potrafi wykryć przez badanie palpacyjne (czyli wyczuć palcami). Żylaki powodują miejscowe podwyższenie ciepłoty ciała. Wysoka temperatura powoduje zaś, że plemniki albo giną, albo są mało ruchliwe i nie są w stanie zapłodnić komórki jajowej. Żylakom łatwo zaradzić - usuwa się je operacyjnie. Może się również okazać, że przyczyną problemu jest zbyt niski poziom testosteronu i pochodnych tego hormonu. Mężczyźnie podaje się wówczas odpowiednią dawkę testosteronu w tabletkach lub w zastrzykach. Stosuje się również inne leki, np. antyestrogeny (tzn. takie sztuczne hormony, które blokują działanie estrogenów) lub analogi GnRH (czyli leki syntetyczne, które działają tak jak naturalne hormony). Kolejną przyczyną może być nieprawidłowa struktura nasienia. Zdarza się, że plemników w nasieniu jest za mało, są one mało ruchliwe, w ogóle się nie ruszają, albo mają nieprawidłową budowę. Takie nasienie można poprawić - np. zagęścić lub odseparować plemniki o nieprawidłowej budowie. Jeśli partnerka jest zdrowa i płodna, takie ulepszone nasienie można jej wstrzyknąć do jamy macicy i w ten sposób doprowadzić do poczęcia. Jeśli jednak i kobieta ma problemy z płodnością, wówczas ulepszone nasienie jest wykorzystane przy zapłodnieniu in vitro. Poprawianie nasienia i zapłodnienie in vitro nie zawsze są konieczne. Czasem jądra nie produkują dobrych jakościowo plemników, bo są po prostu przegrzane - mężczyzna nosi na przykład zbyt ciasną bieliznę z tworzyw sztucznych albo pracuje jako hutnik. Narażeni są na to również kierowcy. Dlaczego? Bo po pierwsze jeżdżą w spodniach. Po drugie przez wiele godzin siedzą w tej samej pozycji: na miękkim fotelu ze ściśniętymi udami, bo takie właśnie ułożenie nóg jest wymuszone rozmieszczeniem pedałów. Dochodzi wówczas do przegrzania worka mosznowego i jąder. Jeśli wyeliminuje się przyczyny bezpłodności, po ok. 80 dniach (mniej więcej tyle trwa produkcja i dojrzewanie plemników), mężczyzna może być znów płodny. Problemy z płodnością mogą być również konsekwencją stanów zapalnych gruczołu krokowego (prostaty), cewki moczowej lub pęcherzyków nasiennych (takich przechowalni plemników). Na skutek infekcji plemniki mogą ulec uszkodzeniu. Takie przypadłości można z powodzeniem leczyć odpowiednio dobranymi antybiotykami. Zdarza się, że infekcja prowadzi do takich uszkodzeń w jądrach, że nie wytwarzają one plemników. Jednak i wtedy jest szansa na potomstwo, jeśli tylko w jądrze pozostały struktury produkujące plemniki, tzw. prekursory plemników zawierające materiał genetyczny. Jeśli w jądrach nie ma plemników, to za pomocą biopsji można z nich pobrać prekursory i właśnie nimi zapłodnić in vitro komórkę jajową. Jeśli w jądrach nie ma prekursorów plemników, to mężczyzna jest bezpłodny. Przy obecnym stanie wiedzy nie można mu pomóc. Niepłodność kobiet U kobiet problemy z zajściem w ciążę są silnie związane z wiekiem. Im kobieta starsza, tym trudniej jej począć dziecko. Pierwsze problemy mogą się pojawić po 35. roku życia. Po czterdziestce płodność kobiety dramatycznie spada. Nie przekreśla to jednak jednoznacznie szans na macierzyństwo. U kobiet w tym wieku można stymulować owulację przez odpowiednie leczenie. Trzeba się jednak liczyć z tym, że taka stymulacja nie zawsze przyniesie efekty: do zapłodnienia może nie dojść, a jeśli już dojdzie, zarodek może mieć kłopoty z zagnieżdżeniem się w jamie macicy. U dzieci starszych matek większe jest też ryzyko wad genetycznych . Ale coraz częściej i młodsze kobiety w wieku rozrodczym mają kłopoty z zajściem w ciążę i utrzymaniem jej. Przyczyn jest bez liku, oto najczęściej spotykane: Zaburzenia hormonalne Jedną z przyczyn kłopotów z poczęciem jest hiperprolaktynemia. W chorobie tej przysadka produkuje za dużo hormonu prolaktyny. Może to być spowodowane zaburzeniem czynności samej przysadki, albo też przyczyną zewnętrzną - np. mechanicznym uciskiem przysadki przez makrogruczolaki (czyli najczęściej łagodne guzy przysadki). Ich objawem może być zaburzenie widzenia albo bóle głowy. Wysoki poziom prolaktyny prowadzi do zaburzenia gospodarki hormonalnej w organizmie kobiety, a w konsekwencji do cyklów bezowulacyjnych lub do całkowitego zaniku miesiączki. Hiperprolaktynemię leczy się farmakologicznie, podając leki, które powodują zmniejszenie produkcji prolaktyny przez przysadkę. Innym częstym schorzeniem jest zespół policystycznych jajników, czyli zwyrodnienie pęcherzykowate jajników. Jeszcze do niedawna sądzono, że to choroba o podłożu wyłącznie hormonalnym. Obecnie zespół policystycznych jajników uważa się za chorobę polimetaboliczną, czyli związaną z zaburzeniami przemiany materii. W chorobie tej w jajnikach wzrastają liczne i drobne pęcherzyki, w których dochodzi do nieprawidłowej przemiany materii. Pęcherzyki te zaburzają pracę jajników, które zaczynają produkować więcej androgenów - męskich hormonów. Konsekwencją podwyższonego poziomu androgenów są nieregularne cykle miesięczne, zanik owulacji i miesiączki. Innym objawem jest hirsutyzm - czyli owłosienie typu męskiego. Włosy mogą wówczas rosnąć na odcinku między wzgórkiem łonowym a pępkiem, wokół sutków, na piersiach, ramionach, plecach, udach i podudziach, a także na twarzy, zwłaszcza na brodzie. Kolejnym objawem zespołu policystycznych jajników jest podwyższony poziom hormonu insuliny i jednocześnie insulinooporność - czyli brak reakcji organizmu na zwiększone wydzielanie tego hormonu. Dzieje się tak dlatego, że receptorów insuliny jest za mało lub są one nieaktywne. Na skutek tych zaburzeń kobiety z zespołem policystycznych jajników są zagrożone cukrzycą (głównie typu 2), otyłością, miażdżycą, nadciśnieniem tętniczym, chorobą wieńcową, zawałem serca, i hiperlipidemią (czyli podwyższonym poziomem tłuszczów we krwi). Aby wykryć zespół policystycznych jajników, trzeba zrobić szereg badań. Nie wystarczy tutaj jedynie badanie ultrasonograficzne, w którym można by zobaczyć zmiany pęcherzykowate jajników. Okazuje się bowiem, że ok. 20 proc. kobiet ma różne zmiany w jajnikach, które oglądane na obrazie USG mogłyby świadczyć o zespole policystycznych jajników. Tak jednak nie jest. Aby prawidłowo rozpoznać chorobę, trzeba jeszcze wykonać dodatkowe badania hormonalne. Bezpłodność spowodowaną zespołem policystycznych jajników można leczyć. Jedną z metod jest stymulowanie owulacji przez podawanie antyestrogenów (tzn. takich sztucznych hormonów, które blokują działanie estrogenów). Jednak niektóre kobiety są na taką terapię "odporne". Pacjentkom podaje się też analogi GnRH (syntetycznie wytwarzane substancje, które są podobne do jednego z hormonów wytwarzanych w mózgu, ale działają od niego dłużej). Analogi podaje się po to, by najpierw całkowicie wytłumić cykl miesięczny, a potem go sztucznie wywołać. Można też podawać leki hipoglikemizujące, czyli takie, które obniżą insulinooporność i zwiększą wrażliwość na insulinę. Kolejną metodą jest operacja, np. przy użyciu laparoskopu - zabieg wykonuje się przez małe nacięcia w ciele i pod kontrolą kamery i zestawu optycznego. Można wówczas dokonać perforacji, czyli dziurkowania otoczki jajników, tak by jajeczko mogło się przecisnąć na zewnątrz. Można też perforować lub wyciąć fragment zrębu jajników (czyli ich wewnętrznej części), w którym dochodzi do nadmiernej produkcji androgenów - męskich hormonów. Jeśli kobiecie chorującej na zespół policystycznych jajników uda się jednak zajść w ciążę, musi liczyć się z ryzykiem poronienia. Pacjentka taka jest ponadto zagrożona cukrzycą ciężarnych (czyli taką jej odmianą, która występuje po raz pierwszy w czasie ciąży), nadciśnieniem tętniczym indukowanym w ciąży (czyli takim, które pojawia się wówczas po raz pierwszy). Konsekwencją nadciśnienia w ciąży może być z kolei rzucawka - napady drgawek, które grożą śmiercią zarówno dziecku, jak i kobiecie. Przyczyną bezpłodności jest również nadczynność kory nadnerczy, w której są produkowane męskie hormony androgeny. Kiedy jest ich w organizmie kobiety za dużo, dochodzi do hiperandrogenizacji. Jej objawem jest głównie hirsutyzm (czyli owłosienie ciała typu męskiego) oraz łysienie, łojotokowa skóra, obniżenie głosu czy przerost łechtaczki. Inne częste przyczyny kłopotów z zajściem w ciążę to niedobór estrogenów, niewydolność ciałka żółtego czy obumieranie pęcherzyka. Przyczyny niepłodności wykrywa się głównie przez badania hormonalne. Takie zaburzenia leczy się zwykle hormonalnie. Najogólniej mówiąc, terapia polega na tym, że: uzupełnia się ilość hormonu, którego w organizmie jest za mało, obniża się poziom hormonu, którego w organizmie kobiety jest za dużo, blokuje się całkowicie poziom jednego z hormonów. Infekcje i stany pozapalne Przyczyną kłopotów z płodnością mogą być stany zapalne i pozapalne narządu rodnego kobiety. Zdarza się, że infekcja przebiega bez objawów. Pacjentce nic nie dolega, nie chodzi do lekarza, a o problemie dowiaduje się od ginekologa dopiero wtedy, gdy nie udaje się jej zajść w ciążę. Następstwem infekcji może być np. zarośnięcie kanału szyjki macicy. Objawem tego są skąpe, bolesne miesiączki i kłopoty z poczęciem dziecka. Zarośniętą szyjkę można jednak operacyjnie udrożnić. Na skutek infekcji w jamie macicy mogą pozostać blizny. Takie zabliźniałe miejsca są gorzej ukrwione, zarodek może więc mieć problemy z zagnieżdżeniem się. Równie niebezpieczne dla zarodka są zrosty, które mogą znacznie zmniejszyć objętość jamy macicy albo całkowicie ją wypełnić uniemożliwiając zarodkowi przeżycie. Zrosty mogą się tworzyć również w jajowodach, czy też na jajnikach. W tym ostatnim przypadku jajniki mogą być zrośnięte z okolicami, np. z jajowodami, z macicą, z jelitem grubym, czy z miednicą. Owulacja jest wówczas praktycznie niemożliwa. Zdarza się też, że zrosty tworzą się na powierzchni jajników, a jajeczko nie może się przebić przez ich grubą warstwę. Zrosty powstają nie tylko na skutek infekcji np. wirusowej lub bakteryjnej. Organizm niektórych kobiet ma po prostu skłonność do zrostów. Zrosty można likwidować chirurgicznie - przez operację. Czasem po zabiegu pozostawia się jamie brzusznej płyny. Spływają one do narządu rodnego i zmniejszają ryzyko ponownego zrastania się tkanek. W USA stosuje się syntetyczne tworzywa, które wchłaniają się w tkanki i stanowią barierę - np. otaczając jajniki i nie pozwalając im zrosnąć się z jajowodami. Jednak gdy zrostów jest bardzo dużo, operacja może być nieskuteczna - takiej pacjentce nie można pomóc. Endometrioza Endometrioza to choroba, w której śluzówka jamy macicy (czyli wyścielająca ją błona) jest obecna poza jamą macicy. Oznacza to, że komórki śluzówki są wszczepione w różnych miejscach organizmu (np. w jajnikach czy w jamie brzusznej), ale zachowują się tak samo jak w macicy - czyli złuszczają się w cyklu miesięcznym, powodując krwawienie. Endometrioza jest jedną z częstszych przyczyn niepłodności. Nie oznacza to jednak, że każda kobieta chora na endometriozę nie może mieć dziecka. Problemy z zajściem w ciążę mogą się pojawić wtedy, gdy komórki śluzówki macicy pojawią się np.: na jajnikach zaburzając ich działanie, na jajowodach powodując ich niedrożność, w macicy uniemożliwiając zagnieżdżenie się jajeczka. Przy opisywaniu endometriozy lekarze stosują stopniowanie. I tak choroba w początkowym stadium to endometrioza I stopnia, a w zaawansowanym - IV stopnia. Jednak stopień zaawansowania choroby nie przesądza o tym, że kobieta jest bezpłodna. Np. jeśli endometrioza zaatakowała jelita, a nie ma jej w macicy, to choć lekarz uzna chorobę za zaawansowaną, kobieta nie musi mieć problemów z zajściem w ciążę. Endometriozę można leczyć, jednak terapia nie zawsze jest skuteczna. Problemy immunologiczne, czyli zaburzenia układu odpornościowego Przyczyną niepłodności kobiety może być uczulenie na nasienie partnera. Dzieje się tak wówczas, gdy mężczyzna przeszedł infekcję, której skutkiem jest uszkodzenie struktury jego plemników. Na skutek uszkodzenia niektóre zawarte w plemnikach białka "wychodzą" na powierzchnię i stają się przyczyną uczulenia, gdy plemniki dostaną się do dróg rodnych kobiety. W śluzie szyjki macicy pojawiają się wówczas przeciwciała, których zadaniem jest zniszczyć wroga - czyli obce białka. Przeciwciała niejako "przy okazji" niszczą też plemniki. To, czy kobieta jest uczulona na nasienie partnera, można sprawdzić za pomocą testów. Tuż po odbyciu przez parę stosunku, lekarz pobiera wymaz z pochwy i sprawdza pod mikroskopem, jak się zachowują plemniki i czy nie giną. Taką uczuloną kobietę można odczulić. Wystarczy przez pewien czas przy współżyciu stosować prezerwatywy, dzięki którym nie dojdzie do kontaktu między plemnikami a śluzem szyjki macicy. Nie będą się więc wytwarzać nowe przeciwciała, a stare zginą. Partnerzy mogą wtedy znów w tradycyjny sposób starać się o dziecko. Można też spreparowane nasienie wprowadzić bezpośrednio do jamy macicy. W ostateczności para może się zdecydować na zapłodnienie in vitro. Zdarza się też, że kobieta jest uczulona na pewne części trofoblastu - tkanek, z których później wytworzy się łożysko. Organizm kobiety reaguje uczuleniem w ten sposób, że zamykają się naczynia odżywiające trofoblast, który z kolei odżywia zarodek. W konsekwencji obumiera trofoblast, po nim obumiera zarodek i dochodzi do poronienia. Uczulenie takie wykrywa się zwykle dopiero po utracie ciąży. Aby zapobiec kolejnym poronieniom, przed zajściem w ciążę i w jej wczesnej fazie kobiecie podaje się leki zmniejszające krzepliwość krwi. Taka terapia jest zwykle skuteczna. Nieprawidłowa budowa Zdarza się, że na pozór kobieta jest normalnie zbudowana i prowadzi normalne życie seksualne. Jednak nie udaje się jej zajść w ciążę. Jedną z przyczyn może być to, że choć kobieta ma pochwę, to jednak brakuje dalszych elementów narządu rodnego - np. nie ma połączenia pochwy z macicą, przez co nie dochodzi do zapłodnienia. Inną przyczyną mogą być przegrody w pochwie lub wewnątrz macicy, które uniemożliwiają zapłodnienie. Takie wady anatomiczne można korygować operacyjnie. Po zabiegu w większości przypadków kobiety mogą normalnie zajść w ciążę. Dane tu przedstawione mają jedynie wartość informacyjną i nie mogą zastąpić indywidualnej porady lekarskiej. Chcesz wiedzieć więcej o zajściu w ciążę? Zadaj pytanie ekspertom Najpopularniejsze pytania i odpowiedzi lekarzy: Nie mogę zajść w ciążę... od czego zacząć? Kiedy inseminacja ma sens? In vitro jakie są za i przeciw? Endometrioza - jakie są objawy? Starania o dziecko: kiedy do lekarza? Niepłodność wtórna - jakie są przyczyny? Brak plemników, azoospermia - jak się leczy?

nie mogę zajść w ciążę forum